سخن آغازین

قشقایی ها گروهی از مردم عمدتاً ترک زبان و ترک نژاد ساکن جنوب ایران می باشند.در سنوات گذشته که آنها به صورت عشایری زندگی می کردند، تعریف مردم شناسان و سیاحان غربی از قشقایی ها به اینصورت بود :اتحادیه از طوایف ترک زبان که در جنوب و جنوب غربی ایران زندگی می کنند. با اجرای برنامه اسکان عشایر در دولت رضا خان ، جنگ های بسیار بین دولت مرکزی و قشقایی ها در دوره ومعاصر و نیزاجرای اصل چهار ترومن مبنی بر آموزش عشایر توسط سازمان آموزش عشایر سیار دولت شاه، به سرپرستی محمد بهمن بیگی و نیز بهبود کلی وضعیت اقتصاد ایران در اثر فروش نفت ، یکجا نشینی طوایف قشقایی در شهر های مختلف شتاب بیشتری گرفت . به طوریکه ، تخمین زده می شود که از جمعیت 000و500و2 نفری ایل قشقایی کمتر از پنج درصد کماکان به صورت عشایری زندگی می کنند

تغییر شیوه زندگی موجب تغییرات بزرگ فرهنگی در میان آنها نیز شده است. به دلیل وجود حکومت های متمرکز که کمتر حاضر بوده اند اختیارات وسیعی به اقوام مختلف ایرانی بدهند.اغلب اقوام و ملت های ایرانی دچار استحاله فرهنگی در فرهنگ رسمی حکومتها شده اند.حکومت شاه و رضا خان در پی یکسان سازی فرهنگی تمام مردم ایران با تمام فرهنگ های مختلف ایرانی بودند(ادامه دارد)